Kompost Nedir?
Kompost kullanımının, avcı toplayıcı insanların gıda ihtiyacı arttıkça başlayan erken tarım faaliyetleriyle birlikte ortaya çıktığı düşünülüyor. Muhtemelen, hayvan gübresinin yığıldığı yerlerde verimin arttığı gözlemlendi ve ikisi arasında bağlantı kurularak bu yönde daha bilinçli çalışmaların kapısı aralandı.
Kompostlama, organik maddelerin aerobik veya anaerobik koşullarda mikroorganizmalar aracılığıyla kararlı hale getirildiği bir işlemdir. Kompostlaşmada organik maddeler ayırışırken mikroorganizmalar oksijeni tüketir. Aktif kompostlama sırasında fazla miktarda sıcaklık ve bir miktar karbondioksit (CO2) üretilir ve oluşan su buharı havaya karışır. Ancak ortaya çıkabilecek az miktarda karbondioksit, atıkların doğru yönetilmediği mevcut sistemin ortaya çıkardığı karbondioksit miktarına kıyasla gözardı edilebilir bir miktardır.
KOMPOSTLAŞTIRMA İŞLEMİ NEDİR?
Kompostlaştırma, organik maddelerin biyolojik olarak ayrışmasını kapsayan bir prosestir (Epstein, 1997). Kompostlaştırma, uygun yöntem ve ekipmanlar kullanılarak katı atık içinde bulunan organik maddelerin kontrollü bir şekilde mikroorganizmalar tarafından çürütülerek, toprak için faydalı olan humus benzeri bir maddeye dönüştürülmesidir. Kompostlaştırma işleminde mikroorganizmalar oksijen kullanarak organik maddeleri
tüketirken, proses boyunca ısı ve karbondioksit ve su buharı açığa çıkar.
Kompostlaştırma işlemi aerobik ve anaerobik olarak işletilmekle birlikte, aerobik kompostlaştırma işlemi yaygın
olarak kullanılmaktadır. Aerobik kompostlaştırma madde ayrışmasını hızlandırır ve patojenlerin yok edilmesi için gerekli olan sıcaklıktan daha yüksek sıcaklık artışı meydana getirir.
Aerobik kompostlaştırma aynı zamanda istenmeyen kokuları da minimize eder.
Katı ve sıvı atıklar içindeki organik maddeler çeşitli mikroorganizmalar vasıtasıyla daha basit bileşiklere, bilhassa CO₂ ve H₂O’ya dönüşür.
Mikroorganizmaların metabolizma olayları neticesinde açığa çıkan ısı ile materyal 60-65℃’ye kadar ısınır. Kompostlaştırmadaki biyokimyasal ayrışma işlemi 3 fazda gerçekleşmektedir:
1. Faz: Şeker, glikoz, nişasta gibi çabuk ayrışan organik maddelerin kuvvetli ısı çıkışıyla birlikte kısa sürede
parçalanması,
2. Faz: Zor ayrışan bileşiklerin (hemiselüloz, yağ, lignin, reçine vs.) nispeten uzun süren parçalanması,
3. Faz: Mineralizasyon.
Comments are closed